Gece boyunca esen rüzgâr çayırdaki yolları birbirine karıştırınca Mira, her gün gördüğü derenin izini kaybeder. Yerdeki küçük ayrıntıları fark eden tırtıl Piko ile güçlerini birleştiren Mira derenin yolunu bulmaya çalıştığı hikaye.
Gölge Ağacı'nın Sırrı masalı, Nehir'in yön değiştiren gizemli bir gölgenin peşinden gitmesiyle başlar. Nehir, görünmeden yapılan iyiliklerin ağacın gerçek sırrını ortaya çıkardığını keşfeder.
Şükür Ağacı Masalı, Muhammet'in sahip olmadıklarına üzülürken Allah'ın verdiği nimetleri fark etmeyi öğrenmesini anlatır. Ömer ve Aysel bu hikâyede, çocuklara şükrün sözle birlikte paylaşmak ve israf etmemek olduğunu gösterir.
Ali’nin Kırmızı Topu Masalı, Ali ile Mert’in paylaşarak kurduğu dostluğu anlatır. Kırmızı top, iki arkadaşın neşesini çoğaltır.
Bir zamanlar sıcacık bir evde yaşayan Umay adında neşeli bir çocuk vardı. Umay oyun oynamayı çok severdi ama oyun bittikten sonra oyuncaklarını toplamayı hiç sevmezdi.
Bir zamanlar deniz kıyısında küçük bir kasabada yaşayan bir balıkçı vardı. Her sabah erkenden kalkar, oltasını omzuna alır ve denize doğru yürürdü.
Bir zamanlar, gökyüzüne dokunan dev ağaçlarla çevrili, ışıkların ve seslerin sihirli bir şekilde birleştiği gizemli bir orman varmış. Bu orman o kadar özelmiş ki, geceleri yapraklar kendi kendine mırıldanır, taşlar…
Bir varmış bir yokmuş… Gökyüzüne uzanan ağaçların yaprak yaprak fısıldadığı, derelerinin şarkı söylediği büyük bir orman varmış.
Ormanın kıyısındaki küçük kasabada, herkesin bildiği eski bir çocuk parkı vardı. Parkın ortasında, gövdesi yılların izini taşıyan bir çınar ağacına bağlı, parlak boyası hafifçe solmuş kırmızı bir salıncak dururdu…
Yılın son gecesiydi . Şehrin dar sokaklarına akşam çoktan inmiş, gökyüzü ağır, kurşuni bir bulutla kapanmıştı.
Çok eski zamanlarda, sıcak rüzgârların estiği uzak bir ülkede Ali Baba adında yoksul ama iyi kalpli bir oduncu yaşarmış. Her sabah gün doğmadan kalkar, eşeğine boş sepetleri yükler, dağ yollarına doğru yola çıkarmış…
Evvel zaman içinde, yüksek dağların ardında, çam kokusuyla uyanan küçücük ama mutlu bir köy varmış. Bu köyün adı Kalp Köyü’ymüş; çünkü herkes birbirine yardım eder, kimseyi kırmamaya özen gösterirmiş.