Yumurtlamayan Kurnaz Tavuk Masalı

Güneş yavaş yavaş köyün üstüne doğuyordu. Çiftlikteki bütün hayvanlar uyanmıştı. İnek Pamuk ot yiyordu. Keçi Zıpzıp zıplıyordu. Horoz Kral ise her zamanki gibi yüksek sesle ötüyordu.

Ama çiftlikte herkesin konuştuğu tek bir hayvan vardı.

O da kahverengi tüylü küçük tavuk Çıtır'dı.

Çünkü Çıtır hiç yumurtlamıyordu.

Her sabah Çiftçi Hasan Amca kümese gelir, yumurtaları toplardı. Beyaz tavuk yumurtlardı. Benekli tavuk yumurtlardı. Minik tavuk bile yumurtlardı.

Ama Çıtır'ın yuvası hep boş olurdu.

Bir gün Hasan Amca merakla sordu.

— Çıtır, neden hiç yumurtlamıyorsun?

Çıtır küçük gagasını kaldırdı.

— Çünkü benim başka bir işim var Hasan Amca.

Hasan Amca şaşırdı.

— Nasıl bir işmiş bu?

Çıtır gülümsedi.

— Şimdilik sır.

Bunu duyan diğer hayvanlar gülmeye başladı.

Horoz Kral kanat çırptı.

— Bence yumurtlamayı bilmiyor!

Keçi Zıpzıp kahkaha attı.

— Belki de kendini kartal sanıyordur!

Çıtır hiçbir şey söylemedi.

Sadece sessizce uzaklaştı.

Çünkü gerçekten gizli bir planı vardı.

Her gece çiftlikte herkes uyuduktan sonra eski değirmene gidiyordu. Orada küçük bir tahta kutusu vardı.

Bir gece onu minik civciv Maviş takip etti.

— Çıtır Abla burada ne yapıyorsun?

Çıtır önce şaşırdı.

Sonra gülümsedi.

— Kimseye söylemeyeceksen sana göstereceğim.

Maviş heyecanla yaklaştı.

Çıtır kutuyu açtı.

İçinden renkli kağıtlar, küçük cam şişeler ve parlak taşlar çıktı.

Maviş hayran kaldı.

— Bunlar ne?

Çıtır fısıldadı.

— Bunlar mutluluk şişeleri.

— Mutluluk şişesi olur mu?

— Olur. İnsanlar bazen gülümsemeyi unutuyor. Ben onları mutlu etmek istiyorum.

Şişelerin içinde küçük notlar vardı.

Birinde şunlar yazıyordu:

'Hayal kurmaktan korkma.'

Bir diğerinde:

'Küçük kalpler büyük iyilikler yapar.'

Maviş'in gözleri parladı.

— Hepsini sen mi hazırladın?

— Evet. Çünkü bazen bir gülümseme bir yumurtadan daha değerlidir.

Ertesi gün köy meydanında büyük bir yarışma yapılacağı duyuruldu.

En Faydalı Çiftlik Hayvanı Yarışması

Kazanana altın çan verilecekti.

Horoz Kral çok heyecanlandı.

— Bu yarışmayı kesin ben kazanırım!

İnek Pamuk gururla konuştu.

— Ben süt veriyorum. Çanı ben alırım.

Keçi Zıpzıp havaya sıçradı.

— En hızlı benim!

Çıtır ise sessizce bekliyordu.

Hayvanlar yine onunla dalga geçti.

— Yumurtlamayan tavuk yarışmaya mı katılacak?

Nihayet yarışma günü geldi.

Meydan çocuklarla dolmuştu.

Önce Horoz Kral çıktı ve yüksek sesle öttü.

Sonra İnek Pamuk süt taşıdı.

Keçi Zıpzıp taklalar attı.

Sıra Çıtır'a geldiğinde herkes merakla ona baktı.

Çıtır büyük kutusunu ortaya koydu.

Sonra kutuyu açtı.

Bir anda yüzlerce renkli şişe güneşte parlamaya başladı.

Çocuklar şaşkınlıkla ayağa kalktı.

Çıtır yavaşça konuştu.

— Ben yumurta yapmadım. Çünkü insanların kalbine mutluluk bırakmak istedim.

Sonra şişeleri çocuklara dağıttı.

Bir çocuk notu okuyunca gülümsedi.

'Sen çok özelsin.'

Başka bir çocuk heyecanla bağırdı.

'Hayal kuran çocuklar dünyayı güzelleştirir.'

Kısa süre içinde bütün meydan kahkahalarla doldu.

Hasan Amca duygulandı.

— Çıtır, meğer senin yaptığın şey ne kadar güzelmiş.

Horoz Kral utanarak yaklaştı.

— Sana haksızlık etmişiz.

Çıtır gülümsedi.

— Herkes aynı olmak zorunda değildir.

Tam o sırada jüri sonucu açıkladı.

— Bu yılın en faydalı çiftlik hayvanı Çıtır oldu!

Meydan alkışlarla doldu.

Altın çan Çıtır'ın boynuna takıldı.

O günden sonra çiftlikte kimse onunla dalga geçmedi.

Çünkü herkes şunu öğrenmişti:

Bir hayvanın değeri sadece yaptığı işle değil, başkalarına verdiği mutlulukla da ölçülür.