Uçmayan Serçenin Duası Masalı

Bir zamanlar, rengarenk çiçeklerle dolu sakin bir bahçede küçük bir serçe yaşarmış.
Bu serçenin adı Lilo’ymuş.

Kardeşleri sabah olunca göğe doğru yükselir, dalların üstünde neşeyle şarkı söylermiş.
Lilo ise hep en alt daldan bakarmış; çünkü kanatları zayıf olduğu için uçamazmış.

Ne zaman denese birkaç çırpınmadan sonra yeniden yere konar, kalbi kırık ama umutlu bakarmış.
Bazı kuşlar alay edermiş:

“Uçamayan serçe mi olurmuş?”
“Lilo, göğe değil, yere ait!”

Lilo bu sözlere üzülse de kimseye darılmazmış.
Bir akşam herkes yuvasına çekildiğinde, o en sessiz dala konmuş, başını gökyüzüne kaldırmış:

“Allah’ım” demiş,
“Sen bütün kuşlara uçmayı öğrettin. Belki benim kanatlarım güçsüz ama kalbim uçmak istiyor. Bana sabır ver, denemeyi bırakmayayım. Uçmak nasip olursa şükrederim, olmazsa da razı olurum.”

O günden sonra Lilo her sabah yeniden denemiş.
Düşmüş, tüyleri toza bulanmış; silkinip bir daha denemiş.
Annesi onu izleyip gülümsemiş:

“Senin kanatların küçük, ama duan çok büyük, Lilo” demiş.

Bir sabah bahçeye yumuşak bir rüzgar girmiş.
Ağaçların yaprakları hafifçe sallanırken Lilo yine kanatlarını açmış.

Tam o sırada rüzgâr sırtına değmiş; sanki onu yukarı doğru taşımış.
Lilo, ilk kez dal hizasını geçip çiçeklerin üzerinden süzülmüş.

Diğer kuşlar şaşkınlıkla bakmış:

“Bu uçan serçe… Lilo mu?”

Lilo kısa bir turdan sonra yavaşça yere inmiş.
Kalbi sevinçle çarparken fısıldamış:

“Uçmak, sadece güçlü kanatlarla değil; dua, sabır ve biraz da rüzgarla olur.”

O günden sonra Lilo, en yükseğe uçan serçe olmasa da en çok sabreden ve en çok şükreden kuş olarak tanınmış.

Masalın Öğretisi

Alay edenler unutulur, sabırla dua edenler hatırlanır.
Kalpten edilen her dua, günün birinde rüzgar olup seni yükseğe taşır.