Minik Ay ile Uykucu Bulut Masalı

Akşamın son ışıkları evlerin üzerinden çekilirken Minik Ay, gökyüzündeki yerine çıktı. Henüz tam yuvarlak değildi. İncecik ışığı, sanki geceye gülümsüyordu.

Aşağıda evlerin perdeleri kapanıyor, sokaklar sessizleşiyordu. Minik Ay, hafifçe esen rüzgârı dinlerken arkasından uzun bir esneme sesi duydu.

— Oooof... Biraz daha yavaş esebilir misin, Rüzgâr?

Bu sesi hemen tanıdı. Gökyüzünün en uykucu bulutu geliyordu. Beyaz, tombul ve pamuk gibi yumuşacıktı. Gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu.

— İyi akşamlar, Uykucu Bulut. Yine mi uykun geldi? diye sordu Minik Ay.

— Hem de nasıl! Ama bir türlü rahat edemiyorum.

Bulut önce sağ yanına, sonra sol yanına döndü. Kabarık bir köşesini düzeltti ama yine de yerinde duramıyordu.

— Bir yerin mi kaşınıyor? diye sordu Minik Ay.

— Hayır. İçimde minicik bir yağmur damlası var. Gözlerimi her kapattığımda yuvarlanıp burnumu gıdıklıyor.

Minik Ay biraz yaklaştı. Gerçekten de Bulut'un içinde küçücük bir damla parlıyordu. Bulut her esnediğinde damla bir o yana, bir bu yana kayıyordu.

— Belki de aşağı inmek istiyordur, dedi Minik Ay.

— Olabilir. Ama onu nereye bırakacağımı bilmiyorum.

Minik Ay, aşağıdaki evlere ve bahçelere baktı.

— Öyleyse birlikte güzel bir yer bulalım. Sonra sen de rahatça uyursun.

İki arkadaş yan yana süzülmeye başladı. Önce kırmızı kiremitli bir çatının üzerinden geçtiler. Çatının ucunda küçük bir fırıldak dönüyordu.

— Buraya ne dersin? diye sordu Minik Ay.

Uykucu Bulut başını salladı.

— Olmaz. Fırıldak çok hızlı dönüyor. Bizim damlacığın başı döner.

Biraz ileride, taş duvarın üzerinde saksılar vardı. Saksılardan birinde mis gibi kokan bir fesleğen büyüyordu.

— Burası ne güzel kokuyor! dedi Bulut.

Tam damlayı bırakacakken hafif bir rüzgâr esti. Fesleğenin yaprakları hışırdadı. Bulut'un içindeki damla yeniden kıpırdandı.

— Sanırım daha sessiz bir yer bulmalıyız, dedi Bulut.

Minik Ay gülümsedi.

— Merak etme, birlikte bulacağız.

Yol boyunca küçük bir bahçeye rastladılar. Bahçede tahta bir bank ve kuşların su içtiği bir kap vardı. Suyun üzerinde Minik Ay'ın ışığı parlıyordu.

— Acaba damlacık burada mutlu olur mu? diye sordu Bulut.

Minik Ay tam cevap verecekken bahçenin arkasında başka bir şey gördü.

— Bak, orada ne var!

Bahçenin arkasından küçük bir dere akıyordu. Derenin kıyısında kocaman, yeşil bir yaprak vardı. Yaprağın kenarları hafifçe yukarı kıvrılmıştı. Ortası ise minicik bir yatak gibiydi.

Uykucu Bulut heyecanla gülümsedi.

— İşte burası! Damlacığımız burada rahatça dinlenebilir.

Minik Ay da yaprağı çok beğendi.

— Hem derenin sesi de ne kadar güzel.

İki arkadaş bir süre sessizce dinledi. Dere, küçük taşların arasından usul usul akıyordu. Bahçedeki yapraklar hafifçe sallanıyordu.

Uykucu Bulut yavaşça aşağıya eğildi.

— Hazır mısın, küçük damla? diye fısıldadı.

Minicik yağmur damlası, Bulut'un kenarına doğru kaydı. Bir an orada durdu, sonra yeşil yaprağın tam ortasına düştü.

Pıt!

Yaprak hafifçe eğildi, sonra yeniden doğruldu. Küçük damla tam ortasında duruyordu.

O sırada Minik Ay'ın ışığı damlanın üzerine vurdu. Damla, küçücük bir ayna gibi parlamaya başladı.

Minik Ay şaşkınlıkla gülümsedi.

— Aaa! Bak, şimdi aşağıda da minicik bir ay var!

Uykucu Bulut gözlerini kocaman açtı. Gerçekten de damlanın içinde küçük bir ay parlıyordu.

— Ne kadar güzel! dedi Bulut. — Artık damlacığımızın da kendi ay ışığı var.

— Evet, dedi Minik Ay. — Hem de yalnızca ona ait minicik bir ışık!

Uykucu Bulut artık çok rahattı. İçinde yuvarlanan damlacık gitmiş, yerini tatlı bir sessizlik almıştı.

Uzun uzun esnedi.

— Minik Ay, galiba şimdi uyuyabilirim.

— Uyu bakalım, Uykucu Bulut. Ben buradayım.

Uykucu Bulut, derenin üzerindeki gökyüzünde kendine rahat bir yer buldu. Kabarık kenarlarını birbirine yaklaştırdı. Sanki yumuşacık bir battaniyeye sarılmıştı.

Aşağıda evlerin ışıkları birer birer sönüyordu. Bahçedeki fesleğen yaprakları durmuş, çatının ucundaki fırıldak bile dinlenmeye çekilmişti.

Minik Ay, önce uykuya dalan arkadaşına, sonra yeşil yaprağın üzerindeki damlaya baktı.

— İyi geceler, küçük damla, diye fısıldadı.

Damlanın içindeki ay ışığı hafifçe titredi.

— İyi geceler, Uykucu Bulut. Tatlı rüyalar...

Uykucu Bulut cevap vermedi. Çoktan uykuya dalmıştı. Gökyüzünde pamuk gibi duruyor, hafif rüzgârla usul usul süzülüyordu.

Dere yavaşça akmaya devam etti. Yeşil yaprağın üzerindeki küçük damla, ay ışığında parıldıyordu.

Minik Ay ise gökyüzünde sessizce gülümsedi. Gece boyunca hem uyuyan arkadaşını hem de yaprağın üzerindeki minicik ayı seyretti.