Kayıp Balonun Peşinde

Bir sabah, güneş altın gibi parlıyor, gökyüzü masmavi ışıldıyordu. Küçük Lina, elinde kırmızı balonuyla bahçeye çıktı. Balonuna “Pofuduk” adını vermişti ve ipini sıkı sıkı tutuyordu. Annesinin sözü kulağındaydı: “Rüzgâr bazen oyunbaz olur.”

Tam o sırada Lina, çiçeklerin üzerinde konan bir kelebeğe hayran kaldı. Bir anlık dalgınlık… Rüzgâr “vuuuuvv” diye esti, balon “pıssss” diye göğe yükseldi. Lina ellerini uzattı ama yetişemedi. Gözleri dolsa da kararlıydı: “Onu bulacağım, nerede olursa olsun!”

Küçük Bir Keşif Başlıyor

Önce komşuları Meryem Teyzeye sordu: “Gökyüzünde kırmızı bir balon gördünüz mü?” Meryem Teyze gülümsedi: “Kuzular sabah çok neşeliydi, belki onlar görmüştür.” Lina ahıra koştu. Küçük kuzu “meee” diye seslendi. Lina, “Pofuduk’u gördün mü?” dedi. Kuzu başını sallayınca Lina bunu “evet” gibi anlayıp peşine takıldı.

Yolda tavuklara rastladı. “Balonumu gördünüz mü?” diye sordu. Tavuklar gagalarıyla gökyüzünü işaret etti; Lina baktı ama balon görünmüyordu. Az ileride bir inek “möö” diyerek su kenarına yürüdü. Lina gölde kırmızı bir yansıma gördü; yaklaştı ama onun bir yaprak olduğunu anladı.

Bilge Ağacın Fısıltısı

Yorulan Lina, geniş gölgeli bir ağacın altına oturdu. Dallar hışırdadı, rüzgâr tatlı tatlı esti. Sanki ağaç fısıldıyordu: “Balonun senin sevginle dolu, seni unutmaz küçük kız.” Lina gülümsedi: “Pes etmeyeceğim, Pofuduk beni bekliyor!”

Mutlu Son

Eve dönerken gökyüzünde küçük kırmızı bir nokta belirdi. Nokta büyüdü, yaklaştı… ve evin çatısında, dalına dolanmış Pofuduku gördü! Babası merdiveni getirdi. Lina dikkatlice tırmandı, balonuna sarıldı: “Seni kaybettim sandım ama buldum. Artık daha sıkı tutacağım.”

Pofuduk “fışşş” diye bir ses çıkardı; sanki gülüyordu. Lina güldü, annesi güldü, hatta inek bile “möö” dedi.

Masalın Öğretisi

Kaybettiğimizi sabır ve sevgiyle ararsak çoğu zaman yeniden buluruz. Vazgeçmemek, umuda atılan en güçlü adımdır.