Çocuklar İçin Tekne Orucu Masalı: Elif ve Mert’in Sabır Yolculuğu
Bir zamanlar, sabah güneşi pencerelerden içeri altın gibi süzülürken kuşların çocuklara şarkı söylediği sakin bir mahallede Elif ve Mert adında iki arkadaş yaşardı. Elif’in gözleri merakla parlardı, Mert ise ince düşünceli ve yumuşak kalpli bir çocuktu. Her sabah birlikte okula gider, her akşam birlikte hayaller kurarlardı.
Bir gün akşamüstü, gökyüzü turuncuya boyanmışken Elif heyecanla Mert’e döndü.
“Mert, yarın tekne orucu tutacağım.”
Mert şaşırdı.
“Tekne orucu mu? O nasıl oluyor?”
Elif gülümsedi.
“Annem söyledi. Çocuklar için özelmiş. Öğlene kadar sabrediyorsun. Böylece kalbin güçleniyormuş.”
Mert biraz düşündü. Sonra yavaşça konuştu:
“Ben de denemek istiyorum… ama başarabilir miyim bilmiyorum.”
Elif onun elini tuttu.
“Beraber olursak başarırız.”
O gece ikisi de uyurken, pencereye küçük bir kuş kondu. Kuşun gözleri yıldız gibi parlıyordu.
“Sabreden çocuklar, kalplerindeki ışığı bulur.”
Sabah olduğunda Elif hemen uyandı.
“Anne, niyet ettim. Tekne orucu tutacağım.”
Annesi saçını okşadı.
“Önemli olan aç kalmak değil, sabretmeyi öğrenmektir.”
Mert de aynı heyecanla uyanmıştı.
“Anne, ben büyüyor muyum?”
Annesi gülümsedi.
“Sabreden her çocuk biraz daha büyür.”
Sabah saatleri kolay geçti. Elif ve Mert birlikte pencereye oturup gökyüzünü izlediler.
Mert sordu:
“Elif, sabır ne demek?”
Elif düşündü.
“Beklerken kalbinin sakin kalması demek.”
Saatler ilerledi.
Mert’in karnı hafifçe guruldadı.
“Elif… biraz zor…”
Elif dürüstçe cevap verdi:
“Benim de… ama içimde güzel bir his var.”
Tam o anda aynı küçük kuş tekrar pencereye kondu.
“Ben Sabır Kuşuyum.”
Mert şaşkınlıkla sordu:
“Bizi izliyor muydun?”
Kuş başını salladı.
“Kalbi sabreden çocukları herkes görür.”
Bir anda odanın içi yumuşak bir ışıkla doldu. Elif ve Mert kendilerini çiçeklerle dolu bir bahçede buldu.
Mert hayranlıkla sordu:
“Burası neresi?”
Kuş cevap verdi:
“Burası sabrın bahçesi.”
Çiçekler fısıldıyordu:
“Sabreden çocuklar güçlenir…”
Ağaçlar sallanıyordu:
“Sabır kalbin ışığıdır…”
Elif kalbini tuttu.
“İçimde sıcak bir şey hissediyorum.”
Kuş gülümsedi.
“Bu senin sabır ışığın.”
Mert gözlerini kapattı.
“Ben de hissediyorum…”
Sonra bir anda tekrar odalarındaydılar.
Annesinin sesi duyuldu:
“Çocuklar, tekne orucu açma vakti geldi.”
Mert derin bir nefes aldı.
“Başardık mı?”
Elif gülümsedi.
“Başardık.”
Tam o anda kalplerinde küçük bir sıcaklık hissettiler.
Mert fısıldadı:
“Artık kendimi daha güçlü hissediyorum.”
Elif cevap verdi:
“Ben de daha huzurlu hissediyorum.”
Penceredeki Sabır Kuşu son kez konuştu:
“Çocuklar için tekne orucu, sabrın kalpte açtığı en güzel kapıdır.”
Sonra gökyüzüne doğru uçtu.
Elif ve Mert o gün büyüdüklerini hissettiler.
Çünkü sabreden çocukların kalbi, her zaman ışıkla dolar.
Ve o günden sonra, her tekne orucunda kalplerinde o sıcak ışığı yeniden hissettiler.
Masal da sabrın ışığıyla burada sona erdi.
Bu masal yazar Atiye tarafından ramazan ayına özel Ramazan Masalı için hazırlandı. Daha bir çok masal ile masalPu ailesi olarak sizlerleyiz.